Van Hollandse Bodem

Heel Holland Moestuiniert

Vorig jaar was Maartens Moestuin een gewaardeerde tv-serie van de VPRO. Maarten ’t Hart babbelde voor de vuist weg over zijn successen en mislukkingen. Dat ging gepaard met enige ijdelheid, lachwekkende terzijdes en beelden van Maarten die je in een oogwenk zijn eigen bereide potje zag opeten. Erg vermakelijk.

Door toedoen van Nederlands grootstgrutter is de groentenkweek even een hype. De populaire ‘moestuintjes’ waren turfpotjes met een tablet aarde van kokosvezel en een zaadmatje, die je bij de kassa kreeg . Wat mij betreft een superactie. Albert Heijn heeft veel kinderen geleerd dat het leuk is om zaadjes op te kweken. En dat groente niet uit een plastic zakje hoeft te komen. Tegelijk vraag ik me af in hoeveel keukens en op hoeveel balkons er nu jonge plantjes staan te verpieteren.

De tv-wedstrijd Van Hollandse Bodem is de moestuin-variant van Heel Holland Bakt. Beide programma’s zijn ontleend aan de succesvolle BBC-formats The Big Allotment Challenge en The Great British Bake Off. Voor de Nederlandse series geldt steeds dat ze wat flauwer zijn dan de Britse voorbeelden. De rijke achtergrondinformatie over historie en bak- of teeltmethoden ontbreekt. De kandidaten zijn minder ervaren. En de jury’s zijn minder streng.

Zo zit in The Big Allotment Challenge een onderdeel bloemschikken dat door jurylid Jonathan Moseley met veel zwier naar een nieuw level wordt gestuwd. Meedogenloos is jurylid Thane Prince als ze in alle rust de inmaakproducten van de deelnemers proeft en de spanning opvoert: “I am sorry I have to say this. But this doesn’t work for me at all”.

Toch is Van Hollandse Bodem een leuk programma. Een beetje pauze-tv, waarvan je altijd iets opsteekt. De bijbehorende website is opgemaakt als een magazine, en heeft een wat tureluurs makende bediening met pijlen, schermpjes en schuifbalkjes. De gratis zaadpakketten zijn op, maar je vindt er nog kweek- en kooktips en een aardige zaaikalender.

In de finale van donderdag gaan Joop en Guusje uit de boot vallen omdat hun teamwork achterblijft.

De vraag is natuurlijk: wie gaan er winnen? Het vrouwenkoppel Lonneke en Gerdie Marian? Of de hippe lovers Saskia en Renon?

Ik gok op de eerste twee omdat ze culinair gezien steeds beter worden. Beide teams zullen het goed doen op de cover van het moestuin(kook)boek, dat ongetwijfeld na afloop zal verschijnen.

25-04-2018 De bijbehorende website bestaat blijkbaar niet meer. De afleveringen zijn terug te zien op npo.nl.

Pluk de dag: het is lente!

Lente – herfst – zomer – winter. Dat is de juiste volgorde. Voor mij is de lente het lievelingsseizoen in alle opzichten. De herfst is een goede tweede, met andere kleuren en geuren.

De lente doet het bij mij zo goed omdat na een lange periode van kilte en kaalte elk nieuw begin opvalt. Geen mooier wit dan dat van de eerste sneeuwklokjes. Geen mooier groen dan dat van de beuk, als de blaadjes als kleine zakdoekjes aan de takken verschijnen.

Het schouwspel van elke ontdekking duurt maar een paar dagen, soms een dag. De beuk is even later nog steeds een frisgroene boom. Maar het tere van de blaadjes is weg.

Niet iedere ontdekking is een genot. Even je ogen dicht en het pas geharkte gazon zit vol gele paardenbloemen. En de bloemenborder staat vol kweekgras, dat je daar weer niet wilt hebben. Dat zet de tuinier soms onder een koortsachtige werkdruk.

Deze week staan de magnolia’s overal in bloei. Meestal gaat het dan om Magnolia x soulangeana, met grote tulpachtige roze-witte bloemen. Ik geef de magnolia vijf dagen. In een droge, warme voorjaarsperiode – zoals we dat de laatste jaren vaak hebben – duurt het niet langer voordat de bloembladen massaal ter aarde storten.

De tulpenboom staat bij mij op de lijst van meest misplaatste en mishandelde bomen. Wanneer de jonge boom geplant wordt is er nog niets aan de hand. Daarna groeit hij net zo hard in de breedte als in de hoogte. De eigenaar grijpt ontredderd naar de snoeizaag. Met een eeuwig verknoeid boomsilhouet als gevolg.

De kracht van de magnolia zit hem eigenlijk in de dikke bloemknoppen. Vanaf de herfst, na het vallen van het blad, zitten die maandenlang als viltige voorboden aan de takken. De magnolia is een boom in verwachting. Mijn advies is om de kleiner blijvende Magnolia stellata te kopen. Zet die dicht bij huis of bij het raam. Zodat je de hele winter kunt zien dat er ook weer een lente komt.

Amelanchier lamarckiiMijn favoriete boom is Amelanchier lamarckii, de krentenboom. Boven het koperkleurige nieuwe blad verschijnt een wolk van enkele, witte bloemen. In mijn tuin staan er een paar op de erfgrens bij de buren, waar ik gelukkig van word.

Een krent groeit meestal als meerstammige boom of een struik. Hard terugsnoeien wordt goed verdragen. De vruchten in de zomer zijn eetbaar en smaken een beetje naar blauwe bes. Je kunt er jam van maken. In het najaar geeft de krentenboom nog een finale met oranjegeel herfstblad.

Wat is jouw favoriete seizoen of boom, en waarom? Leuk als je dat hier met ons wilt delen…

Een nieuw, praktisch tuinblog

Elke tuinliefhebber droomt van een ideale tuin. Waar veel zon en een beetje regen elkaar in een groeizaam evenwicht houden. Waar de grasmat altijd groen en geschoren is. Waar gevlinderd wordt en rupsen niet knagen. Zo rondkijkend, in de luie stoel met een goed glas in de hand, is het leven zo slecht nog niet.

Waarom Moesblog? Mijn hoofd maalt van de plannen die ik heb, met uitdagingen in een lange wachtrij. Ik puzzel me rot op plantencombinaties en barst anderzijds van de ideeën. Waarom wil ik in hemelsnaam een moestuin beginnen: de moeilijkste aller tuinen! Of toch niet?

Bijna alles valt te googelen, maar de adviezen op internet zijn tegenstrijdig. Of het zus of zo moet maak ik uiteindelijk zelf uit. Dit weblog wordt dus het logboek van mijn vallen en opstaan, het notitieblok om terug te kijken en vooruit te zien, het fotoverslag van wat verrukt en mislukt.

Tuinen zijn niet nieuw voor mij. Vanaf mijn tienertijd ontwerp ik ze, onderhoud ik ze en fotografeer ik ze. Ik lees over ze voordat ik ga slapen. Ik droom ze. Ik bezoek ze op vakantie. In de jaren heb ik veel kennis opgebouwd, maar ik weet niet alles. Zelfs grote tuinboekenschrijvers zoals Christopher Lloyd zeggen dat je blijft leren zolang je tuiniert.

Moesblog gaat niet alleen over de moestuin. Het gaat ook over de planten, de dieren, de bodem, de vruchten die wij ervan plukken. En de techniek die het voor ons mogelijk maakt om daar zorgvuldiger mee om te gaan.

Dit is mijn vierde persoonlijke website. De eerste bouwde ik in 2005 helemaal zelf. Voor deze site heb ik even gedacht om dat ook te doen. Maar dat betekent een extra leerhobbel die ik niet nemen wil. Dit WordPress weblog is instant in vorm. De kracht komt uit de inhoud.

Moesblog put wel voor een deel uit de eerdere websites. Ditmoetanderskunnen.nl over internet, marketing , media en maatschappij blijft bestaan. De rest gaat op de helling. Schoon schip. De bloemetjes buiten.

Tenslotte wens ik me in Moesblog meer dan ooit een dialoog met mijn lezers. Dus lieve lezer: klim in de pen. Loof mij, hekel mij, riposteer mij en adviseer mij. Dan wordt het hier pas echt gezellig.

Eric van Oevelen.